Papa is boos: over gedeelde ruimte en wederkerigheid
Een botsing op een smalle stoep bleek eigenlijk een systeemtest: wie past zich nog aan in gedeelde ruimte? Aanpassen is stilzwijgend bij sommigen komen te liggen, versterkt door een online wereld zonder sociale remmen.
Papa is boos. Over boomers, Gen Z en mijn koppigheid.
Ik liep over de stoep en kwam twee jongeren tegen, een jongen en een meisje. Ze liepen naast elkaar en waren in gesprek, tot we bij een smaller stuk kwamen. Aan hun kant stond een elektrisch karretje, waardoor de ruimte daar beperkt was.
Normaal gesproken wijk ik dan even uit. Dat gaat automatisch, zonder nadenken. Kleine moeite, geen gedoe. Maar deze keer deed ik dat niet. Niet uit boosheid en niet om een punt te maken, maar omdat de gedachte opkwam waarom het eigenlijk altijd vanzelfsprekend is dat ik me aanpas. Zij liepen met z’n tweeën naast elkaar, hun kant was geblokkeerd, en toch leek aanpassen daar geen reflex.
We weken geen van beiden uit. We botsten. Zij boos, ik ook.
Haar reactie was dat ik prima aan de kant had kunnen gaan. Er was nog ruimte genoeg. Mijn gedachte was dat een halve stap aan hun kant net zo logisch was geweest. Dat verschil in aannames bleef hangen, juist omdat het zo alledaags was.
Misschien was dit geen botsing, maar een systeemtest
Misschien zegt dit minder over die twee jongeren dan over iets groters? Over hoe we tegenwoordig omgaan met gedeelde ruimte. Waar afstemming ooit vanzelfsprekend leek, even vertragen, oogcontact, een stap opzij, is dat minder gedeeld geworden? Niet omdat mensen slechter zijn, maar omdat aanpassen stilzwijgend bij sommigen is komen te liggen. Wie ruimte ziet, neemt die. Wie kan wijken, doet dat wel.
Een verschuiving die wordt versterkt door de wereld waarin we dagelijks oefenen. Online bestaan nauwelijks sociale remmen. Geen lichaamstaal, geen oogcontact, geen kleine correcties. Wie doorgaat, wint aandacht. Wie zich aanpast, verdwijnt uit beeld. Die logica sijpelt door naar offline gedrag. De stoep wordt bijna een feed. Je beweegt door, en wie ruimte maakt, valt niet op.
Misschien gaat dit dus niet over boomer versus Gen Z. Misschien gaat het over wederkerigheid in de 21e eeuw.
Ik had kunnen uitwijken. Dat deed ik niet. En dan bots je.
Wat doe jij in zo’n situatie? Of ben ik gewoon boomer geworden en zeur ik?